Paweł Luba

Szanowny Panie, nazwisko Luba jest w pełni odmienne – w liczbie pojedynczej i mnogiej, w odniesieniu i do kobiet, i do mężczyzn. Nazwisko kończy się na -a po spółgłosce twardej (b), a więc deklinuje się według wzoru rzeczownikowego żeńskiego twardotematowego (tak samo jak np. rzeczownik kobieta). W liczbie mnogiej w odniesieniu do samych kobiet odmienia się według deklinacji niemęskoosobowej, a w odniesieniu do mężczyzn, par lub większej grupy – według deklinacji męskoosobowej. W szczegółach wygląda to następująco:

• M. oto pan Luba, pani Luba (jak: kobieta); oto panie Luby (jak: kobiety); oto panowie, państwo Lubowie (jak: profesorowie)
• D. nie ma pana Luby, pani Luby (jak: kobiety); nie ma pań Lub (jak: kobiet); nie ma panów, państwa Lubów (jak: profesorów)
• C. przyglądam się panu Lubie, pani Lubie (jak: kobiecie); przyglądam się paniom Lubom (jak: kobietom); przyglądam się panom, państwu Lubom (jak: profesorom)
• B. widzę pana Lubę, panią Lubę (jak: kobietę); widzę panie Luby (jak: kobiety); widzę panów, państwa Lubów (jak: profesorów)
• N. idę z  panem Lubą, panią Lubą (jak: kobietą); idę z paniami Lubami (jak: kobietami); idę z panami, państwem Lubami (jak: profesorami)
• Ms. myślę o panu Lubie, pani Lubie (jak: kobiecie); myślę o paniach Lubach (jak: kobietach); myślę o panach, państwu Lubach (jak: profesorach)