Beata

Szanowna Pani,

jak podaje Wielki słownik poprawnej polszczyzny pod red. A. Markowskiego, 2004, s. 1613–1614: Nazwiska polskie zakończone na -el, jeśli tylko w równobrzmiących z nimi rzeczownikach pospolitych tracą w odmianie samogłoskę e, odmieniane są z opuszczeniem jej w przypadkach zależnych, np. Wróbel – D. Wróbla (nie: Wróbela), bo wróbel – D. wróbla […]. W nazwiskach Polaków o postaci nietożsamej z rzeczownikiem pospolitym najczęściej w przypadkach zależnych zachowuje się e, np. Lelewel – D. Lelewela; Korbel – D. Korbela. […] W odmianie nazwisk nie dość ugruntowanych w polskiej tradycji językowej, najczęściej zachowuje się e, np. Orwell – D. Orwella […].

Jeśli chodzi o nazwisko Wrąbel – nie istnieje polski rzeczownik pospolity wrąbel, odmienimy zatem wskazane nazwisko w następujący sposób:

M. to jest pan Wrąbel D. nie ma pana Wrąbela C. przyglądam się panu Wrąbelowi B. widzę pana Wrąbela N. rozmawiam z panem Wrąbelem Ms. myślę o panu Wrąbelu.

Jak Pani wspomniała – w niektórych źródłach pojawia się forma Wrąbla, co wynika prawdopodobnie z automatycznego, błędnego skojarzenia z wzorcem Wróbel – Wróbla, z powodu podobieństwa brzmieniowego obu nazwisk.

Z wyrazami szacunku

Monika Rarak-Korulczyk