Dorota

Szanowna Pani,

imię Hugo odmienia się w następujący sposób (por. Nowy słownik poprawnej polszczyzny, pod red. A. Markowskiego, Warszawa 2000, s. 1648):

M. To jest Hugo

D. Nie ma Hugona

C. Daję to Hugonowi

B. Widzę Hugona

N. Rozmawiam z Hugonem

Ms. Myślę o Hugonie

W. Drogi Hugonie!

Inne imiona tego typu to np. Iwo, Otto, Cycero. Wszystkie one w normie wzorcowej mają w przypadkach zależnych temat rozszerzony o -n- (por. wcześniejszą poradę na temat imion Hugo i Bruno)

Jeśli chodzi o podane spieszczenia, to Huguś, Hugunio, Hugonik, Hugens będą odmieniać się według wzoru rzeczownikowego, a Hugi − przymiotnikowego. Formy odmiany są następujące:

M. To jest Huguś, Hugunio, Hugonik, Hugens, Hugi

D. Nie ma Hugusia, Hugunia, Hugonika, Hugensa, Hugiego

C. Daję to Hugusiowi, Huguniowi, Hugonikowi, Hugensowi, Hugiemu

B. Widzę Hugusia, Hugunia, Hugonika, Hugensa, Hugiego

N. Rozmawiam z Hugusiem, Huguniem, Hugonikiem, Hugensem, Hugim

Ms. Myślę o Hugusiu, Huguniu, Hugoniku, Hugensie, Hugim.

W. Drogi Hugusiu! Drogi Huguniu! Drogi Hugoniku! Drogi Hugensie! Drogi Hugi!

Łączę wyrazy szacunku

Monika Pawelec-Skurzyńska